Ludzie wychodzą na lunch. Dlaczego nie do Państwa restauracji?

Restauracja zapełnia się w niektóre wieczory, ale w południe ma wolne stoliki. W pobliżu są biura, stołówki firmowe, supermarkety i serwisy dostaw. Właściciel chce kampanii budującej rozpoznawalność w okolicy.

Zakładamy, że kuchnia może obsłużyć porę lunchu i że istnieje opłacalna oferta do przetestowania. Musimy zrozumieć, co wybierają ludzie w przerwie w pracy i dlaczego restauracja trafia lub nie trafia do tego wyboru.

Zdefiniowalibyśmy okazję: posiłki kupowane w dni robocze przez osoby pracujące w konkretnej okolicy. Ustalilibyśmy przedział godzinowy, obszar oraz to, czy uwzględniamy jedzenie na miejscu, na wynos i w dostawie. Jedzenie przynoszone z domu może wpływać na popyt, ale nie wchodzi automatycznie do wartości rynku kupowanych posiłków.

Udział według liczby transakcji porównywałby zamówienia restauracji należące do tego rynku ze wszystkimi porównywalnymi zamówieniami na tym samym rynku w tym samym okresie. Gdybyśmy zamiast tego liczyli pojedyncze posiłki, przedstawilibyśmy udział w posiłkach, używając tej jednostki zarówno dla restauracji, jak i dla całego rynku. Udział wartościowy opierałby się na porównywalnych wydatkach. Oddzielalibyśmy zamówienia grupowe, posiłki i osoby.

Dane restauracji pokazują tylko jej własną działalność. Mianownik wymagałby zgodnego źródła zewnętrznego lub odpowiedniego badania. Ankieta wyłącznie wśród obserwujących restaurację nie może reprezentować całej okolicy.

Sprawdzilibyśmy też, która część sprzedaży restauracji dotyczy zdefiniowanej grupy odbiorców. Paragony z południa nie mówią automatycznie, gdzie pracują klienci. Jeśli brakuje tej informacji, potrzebne byłoby badanie albo trzeba by zawęzić rynek, dla którego można przedstawić udział.

Może ludzie znają restaurację, ale nie biorą jej pod uwagę na lunch. Może wydawać się przeznaczona tylko na wieczór, zajmować zbyt dużo czasu albo podawać za mało informacji, zanim ktoś wyjdzie z biura. Może też lokalni odbiorcy wolą inny poziom cen lub inny rodzaj kuchni.

Unikalibyśmy traktowania wszystkich tych sytuacji jako problemu rozpoznawalności. Każda z nich zmienia ofertę, przekaz i właściwą inwestycję.

Zdefiniowalibyśmy ofertę z zespołem restauracji, a następnie przygotowalibyśmy komunikaty, zdjęcia, stronę lunchową i materiały do lokalu. Zorganizowalibyśmy aktualizacje menu, ścieżkę zamówienia i sposób, w jaki zespół rozpoznaje zamówienia przychodzące z kampanii.

Moglibyśmy koordynować lokalne media, treści, komunikację z partnerami i raporty. Restauracja pozostałaby odpowiedzialna za cenę, składniki, dostępność i obietnice dotyczące obsługi. Powtórny wybór zależy też od doświadczenia po pierwszej wizycie.